کانکتور{0}}همچنین به عنوان کانکتور الکتریکی یا قطعه اتصال نیز شناخته می‌شود-یک دستگاه الکترومکانیکی است که برای ایجاد یا قطع اتصالات مدار در تجهیزات الکترونیکی استفاده می‌شود. به عنوان یک گره، انتقال جریان الکتریکی یا سیگنال‌های نوری بین دستگاه‌ها، اجزا، تجهیزات و زیرسیستم‌ها را تسهیل می‌کند-چه به‌طور مستقل یا همراه با کابل‌ها-در حالی که یکپارچگی سیگنال را تضمین می‌کند و اتلاف انرژی را به حداقل می‌رساند. این یک جزء ضروری برای اتصال کل سیستم های الکترونیکی است.
ساختار اصلی یک اتصال دهنده معمولاً شامل کنتاکت ها، عایق، محفظه و لوازم جانبی است. کنتاکت ها عناصر اصلی مسئول عملکرد اتصال الکتریکی هستند که عموماً از یک جفت کنتاکت نر و ماده تشکیل شده اند. عایق برای جداسازی تماس ها در حالی که پشتیبانی و حفاظت مکانیکی را ارائه می دهد. محفظه به عنوان پوسته بیرونی عمل می کند. و لوازم جانبی شامل اجزای ساختاری و نصب است.
کانکتورها را می توان به روش های مختلفی طبقه بندی کرد: توسط رسانه انتقال (به عنوان مثال، اتصالات الکتریکی، مایکروویو/RF، نوری و سیال). با فرم ساختاری (مثلاً دایره ای، مستطیلی، اتصالات تخته-به-و سیم-به-اتصالات تخته). و بر اساس فرکانس (-فرکانس بالا در مقابل فرکانس پایین{10}}) یا برنامه (مثلاً اتصالات برق، سیگنال و داده).
کانکتورها به عنوان "هاب های عصبی و نقاط اتصال" برای سیستم های انتقال سیگنال به طور گسترده در بخش های کلیدی مانند مخابرات، خودرو، الکترونیک مصرفی، کنترل صنعتی، هوافضا، تجهیزات پزشکی و دفاع ملی استفاده می شوند و آنها را به اجزای اساسی اساسی در صنعت تولید اطلاعات الکترونیکی تبدیل می کند.
